Μιλώντας ανοιχτά: Το ταξίδι προς τον αυθεντικό εαυτό

Το είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου: να αρχίσω να μιλάω πιο ανοιχτά. Να μην κρύβομαι. Κι έτσι, να ’μαι.

Πολλοί από εμάς προσπαθούμε απλώς να αντέξουμε την καθημερινότητα. Να κρατηθούμε στην επιφάνεια. Ανάμεσα στις υποχρεώσεις και την ανάγκη για ουσία, προσπαθούμε να ισορροπήσουμε. Να σταθούμε. Να αναγνωρίσουμε ποιοι είμαστε μέσα στον θόρυβο.

Για μένα, το φαγητό υπήρξε για χρόνια ένας τρόπος διαχείρισης των συναισθημάτων μου. Άλλοτε μέσα από στέρηση, άλλοτε μέσα από υπερβολή. Ήταν ένας τρόπος ελέγχου. Ένα προσωρινό καταφύγιο. Μέχρι που κάποια στιγμή αναρωτήθηκα:

Γιατί το κάνω αυτό στον εαυτό μου;

Η απάντηση δεν ήρθε εύκολα. Ούτε γρήγορα. Όταν όμως ήρθε, ήταν ξεκάθαρη:
Το φαγητό δεν ήταν το πρόβλημα. Ήταν το σύμπτωμα.
Το πραγματικό ερώτημα ήταν: ποια είμαι εγώ πίσω από όλα αυτά;

Έτσι ξεκίνησε το πιο ουσιαστικό ταξίδι της ζωής μου — το ταξίδι προς τον εαυτό μου.
Όχι την εικόνα που έβλεπαν οι άλλοι.
Όχι την εικόνα που διαμορφώθηκε μέσα από προσδοκίες, «πρέπει», πεποιθήσεις και συγκρίσεις.

Αλλά την αλήθεια πίσω από όλα αυτά.
Τον αυθεντικό εαυτό.
Την αληθινή εκδοχή.
Την ελεύθερη.

Ποιο παιδί ήμουν;
Τι επιζητούσε η ψυχή μου να νιώσει;
Τι αγαπούσα να κάνω χωρίς να σκέφτομαι αν είναι «σωστό» ή «αρκετό»;

Εκεί ξεκίνησε η επανασύνδεση.
Η επιστροφή.
Η αναγνώριση.
Η αποδοχή.

Το ταξίδι προς τον αυθεντικό εαυτό δεν είναι εύκολο. Είναι μακρύ. Άλλοτε φωτεινό, άλλοτε επώδυνο. Όμως είναι αληθινό. Και αξίζει.

Και το πρώτο βήμα είναι ένα: η αποδοχή.
Όχι εκείνη που αναζητούμε από τους άλλους, αλλά η πιο βαθιά — και συχνά πιο δύσκολη: η αποδοχή του εαυτού μας.

Η αγάπη προς τον εαυτό δεν είναι πολυτέλεια.
Είναι ανάγκη.
Είναι δύναμη.
Είναι το καύσιμο για να συνεχίσουμε. Να εξελιχθούμε. Να ζήσουμε — όχι όπως πρέπει, αλλά όπως πραγματικά θέλουμε.

Για εμάς.